Jeugdvriend van Geert Wilders schrijft filmscript.

De hysterie laaide het afgelopen jaar flink op met Wilders’ aankondiging dat hij een film ging maken over de verderfelijke invloed van de Islam. Welnu; de film “Fitna” is er. Heeft u hem gezien? Zelden is er zoveel ophef gemaakt over een knutselfilm waarvan een eerstejaars student van zijn docent een oorwassing zou krijgen. Doe jij het jaar maar over jongetje. Nee, dat was niet al te best van Geertje. Drie uurtjes op YouTube en voila! Klaar is Kees. Allemaal oude wijn in oude zakken. En vooral niet naar jezelf kijken. Nee, hier in Nederland; wij zijn echt het Grote Gidsland; het land der wijzen. De standvastige vuurtoren in de woelige baren van de moderne tijd. Nu weet u het zeker. Dankzij Geertje. Want die ziet het goed. Het is allemaal de schuld van de moslim. Het ligt altijd aan de ander.

U weet het nog niet, maar na het lezen van deze zin wel, dat schrijver dezes ooit samen met Geertje heeft gevoetbald. Wij waren kinderen toen. Voetballen met Geertje ging niet al te best. Kon er niets van. Geertje speelde links midden of links voor (dat weet ik niet meer zo precies) en ik was laatste man; spil zo heette dat toen. Bij VVV ’03. Venlose Voetbal Vereniging uit 1903. Met geel en zwart in verticaal rechte banen. Weet nog dat ik speelde op Puma kicksen. Waar Geertje op speelde ben ik vergeten. Ik heb hem in geen dertig jaar gezien. Da’s lang geleden. Ik kon het niet meer herinneren dat ik met hem had gevoetbald, totdat vriend Rens met een elftalfoto op de proppen kwam. Stonden wij toch samen op een foto, met zijn elven op rood Duits grind. Een jaar of elf, twaalf oud. Op de foto was Geertje niet Germaans blond.

Ik ben ook bezig met het schrijven van een filmscript over de Islam, om zo aandacht te trekken van de media, want die media schrijven wel over Geertje, maar mijn schrijfdebuut wordt door niemand gelezen. Ik haal de persen niet. Ben niet relevant genoeg, maar dat vind ik niet erg. Misschien dat het met een filmscript wel lukt. De film gaat onder andere ook over de Christenmoraal. Een script waarin een voormalig asielzoekster en Nederlands parlementslid netjes geholpen wordt in het Grote, Gouden Gidsland van alle Stralende Vuurtorens.

Dankzij de digitalisering is het mogelijk om allerlei personages artificieel op te voeren, iets wat ik afgekeken heb van Woody Allens’ “Zelig” en Robert Zemeckis’ “Forrest Gump”.

De film gaat over de emancipatie van mensen. Over een Iraanse president die niet te vertrouwen is en met bommen dreigt, een Amerikaanse president die idem dito doet, een minister van Cultuur in Nederland die graag hoeden draagt en zo verder.

Het speelt zich af op een rondvaartboot in zonnig en zomers Amsterdam.

Benedendeks wordt de voormalige asielzoekster operationeel verholpen aan haar ongemak door een Islamitische expert in clitologie. De chirurg heeft er zelfs twee aangeboden, maar een is meer dan genoeg, zo knikt de ze de chirurg toe voordat ze onder het mes gaat, maar toch dank voor uw genereuze aanbod. De chirurg is een oude leerling van dokter Barnard, de hartchirurg, maar is in zijn vakgebied wat afgedaald.

Eindelijk genoegdoening. Helpen wij elkaar. Komt het toch nog goed.

Henny Vrienten schrijft de filmmuziek.

Zodra de rondvaartboot bij de Westerkerk voorbijvaart, worden enkele homo’s met het hoofd naar beneden gegooid door de imam van Isfahan. De man kan zijn geluk niet op. Gelukkig voor de vallenden hangen er vangnetten net boven het roze marmeren monument. Was een grapje met de groeten uit Iran. De homo’s kunnen er de humor wel van inzien en knielen dankbaar oostwaarts op het gesteente. ‘Insjallah… Insjallah….,’ zingen ze dankbaar in koor omdat hun levens, dankzij Zijn ingrijpen, zijn gespaard.

Op het voordek van de boot houdt Geertje een wedstrijd met een Osama Bin Laden look-a-like. De echte kon de producent niet vinden. Werkte ooit voor de CIA en heeft allang de weg naar Isfahan gevonden; heeft het loodje gelegd. Is zo koud als een kikker, alleen wordt hij zo af en toe opgevoerd als er weer behoefte is om angst te creëren onder de wereldbevolking. Geertje scheurt Korans aan stukken en Osama’s look-a-like een stapel bijbels. Wie het eerst bij de honderd is, wint de eerste prijs; een reis naar Mekka voor de Body Double en als Geertje wint mag ‘ie naar Rome op de schoot van de paus zitten.

Normaal gesproken houdt deze het graag wat jonger, maar voor Geertje maakt hij een uitzondering, zo heeft hij de producent van de film beloofd. Geertje ligt krap voor, maar de nep Bin Laden voert het tempo flink op. Het staat 70-67 voordat de camera een close-up neemt van de burgemeester van Amsterdam die de handen schudt van een vrouw in een burqa. Haar man schudt uitbundig de handen van een voormalig pacifistische politica die nu akela is van een trotse Groot-Nederlandse groepering. De Nederlandse minister van Sociale Zaken knikt goedkeurend en wuift met een hand aan zijn kruis naar toeschouwers die op de kade zijn samengedromd om maar niets van dit feest te hoeven missen.

De voormalige asielzoekster lacht stralend de toeschouwers toe, want haar operatie is succesvol verlopen. De hechtingen jeuken en kriebelen er flink op los, maar voor alle zekerheid heeft de chirurg als extra ondersteuning twee componenten lijm van het bij u welbekende merk Bison Klit ® gebruikt. Ze zwaait uitbundig.

De voormalige pacifiste, die haar oud partijgenote ooit een trap na gaf, feliciteert haar met dit heuglijke feit.

Allerlei rassen, kleuren, geloven; allemaal staan ze vreugdevol op de rondvaartboot.

Geertje wint met 100 – 97. De digitale nep Bin Laden kijkt beschaamd op. Dat hem dit verlies in Zijn naam gebeuren moet. Geertje verheugt zich op de schoot van de Paus.

De Nederlandse minister van Jeugd en Gezin kijkt welwillend toe en maakt een kruisje voor de Heer.
Mensen duiken in het water, zwemmen naar het schip en klimmen aan boord. De tijden van de Beatles herleven. Het is een waar feest. Met zijn allen doen wij de polonaise. Wij sluiten de rijen, huilen tranen van geluk. Het is vrede. Uiteindelijk zijn wij allemaal gewone mensen. Wij zijn er voor elkaar.
Ik sta achter het stuur en neem, geheel in Adamskostuum, een hapje van een appel.

Pauze. Tijd voor een liter Coca-Cola en een kilo popcorn.

In Geertjes’ film heb ik niets gezien van de verschrikkingen die in de naam van onze Christenleiders in Irak teweeg worden gebracht. Het was Gods’ wil die oorlog, volgens enkele politieke leiders uit het Westen. Over God geen slecht woord. Vooral als het Zijn Wil is.

Na de pauze verandert daarom de toon. Ik schakel eerst over op een razende foto- en filmmontage à la Koyaanisqatsi van Godfry Reggio. De muziek is van Terry Riley. Stukken uit het “Requiem for Adam”. Het accent wordt verlegd van Amsterdam naar het buitenland en ik duik in de geschiedenis.

Enkele scènes over de gevolgen van uranium bombardementen door het Westen en verminkte Irakese baby’s bijvoorbeeld. Over de grote hongersnood in de jaren negentig dankzij het embargo tegen het land.

Over de Irakese wapens ten behoeve van de Islamitische massa destructie van het duivelse Westen die niet bestonden en ook wat beelden van de maandenlang durende demagogische propaganda van democratisch gekozen leiders die de lessen van Joseph Goebbels van buiten hadden geleerd. Over de aanval op Baghdad en de bommentapijten die de bevrijders uit het Westen over de voormalige Tuin van Eden gooiden. Hoe een millennia oude cultuur aan gort wordt geschoten.

Enkele scènes over het Westen en zijn eigen wapenindustrie voor massa destructie. Over de oorlogsindustrie die goed verdient aan het vermoorden van onschuldige mensen. Ook wat stukjes over de hiaten in het overleverde 9-11 verhaal, waar Geertje met geen woord over rept. Public Enemy’s rap “911 is a joke” heb ik eronder gemixt.

Het gaat ook over de uitbuiting van het milieu, de menselijke hebzucht. Hoe de bossen verdwijnen, de vissen ook. Over de bio-industrie.

Hoe het liberale kapitalisme met zijn egocentrische dogma’s inderdaad het einde van de geschiedenis en de laatste mens betekent, maar dan niet zoals Francis Fukuyama het bedoelde.

Ook enkele beelden van Al “Ja-ik-zou-ooit-de-volgende-president-van-de-Verenigde-Staten-worden” Gore, die in 2000 genaaid werd waar hij bijstond en niet ingreep.

Daarna zwenkt de camera in een lang tracking shot helemaal terug, over de zee en over groene weilanden, richting Amsterdam, naar de rondvaartboot. Op de boot staat Geertje en de rest; hij klimt touwsgewijs aan boord van de Amsterdam aan het Oosterdok, de replica van het voormalige VOC schip. Diegenen die de VOC mentaliteit onderschrijven mogen mee op wereldtournee, zo heb ik ze voorgehouden. Wij doen alle landen aan die behoefte hebben aan ons gedachtegoed, of ze het willen of niet. Wij leggen ze de nieuwe wereldorde op. Een prachtige cruise voor de Rijken der Aarde. Bij de cruise hoort een weekeinde op de Kaaiman eilanden; alle deelnemers kunnen daar een rekening openen om hun zwartverdiende geld wit te wassen. Het schip is volgeboekt met allerlei toppertjes uit het bedrijfsleven die hun eigen portemonnaie belangrijker vinden dan mensenlevens en het milieu. Ook zijn er veel presidenten van landen die het niet zo nauw nemen met de rechten van de mens en met democratische uitgangspunten.

Met andere woorden: de zeilen staan bol van “corporate and state corruption”.

Wij varen met de Amsterdam over de Noordzee, ronden de Britse eilanden en steken de Atlantische Oceaan over. Midden op de oceaan komen de reizigers erachter dat ik ze te grazen neem, dat dit geen leuke cruise, maar een afrekening is. Jack Sparrow, de welbekende piratenkapitein, heeft het roer overgenomen en zwaait met zijn degen. George en Mahmoud worden als straf voor hun denken en doen digitaal gekielhaald. JP deelt met hen een nat pak. En weer een rondje onder de kiel door. Diep happen ze naar adem als ze met lijf en leden in veiligheid druipend op het dek staan, op George na, want die kreeg een sloot water binnen heeft het niet overleefd. Na een rondje of twintig is de rest er ook aan. De methode die in Guantanamo Bay losjes wordt geïmiteerd werd hen fataal. Ze hebben allemaal de weg naar Isfahan gevonden.

Geertje wordt in een roeiboot overboord gezet en mag op eigen kracht terug roeien naar zijn hooggeachte Westen, dat in het Oosten ligt. Een routeplanner naar het Vaticaan heb ik bijgesloten. Ik geef hem een hand en een voetbalshirt van VVV ’03 mee. “Het waren leuke tijden,” roep ik hem na als hij de eerste golven neemt. Met de voormalige asielzoekster en de kapitein stap ik overboord en torpedeer op veilige afstand het houten schip. Bye Bye VOC. Toedeledoki. De explosies die het einde van het koloniale gedachtegoed verbeelden, worden in slow-motion meerdere malen en vanuit verschillende camera standpunten herhaald. Heb ik van Antonioni afgekeken.

Meer verklap ik u (nog) niet. Misschien komt dat script en die film er niet. Maak ik het niet af. Want je weet het maar nooit met bedreigingen. Of met kritiek op wat dan ook. Voor je het weet moet je naar het gevang. In de naam van de vrijheid, democratie en het vrije woord. Of krijg je een fatwa aan je broek. Zelfs als je er de draak mee steekt.

Oh ja. Ik was het alweer bijna vergeten: waarom schrijver dezes de persen niet haalt en Geertje wel. Niemand kent adamadams. Net als adamadams Niemand (niet) kent. Als ik mijn boek opstuur naar de pers, schrijft niemand een woord over mijn boek. Wie weet is het gewoon een slecht boek. Krijg je als je niet in het parlement zit. Wilt adamadams ook niet. Democratie? Waar? In de USA? Oh ja? Dan weet u meer dan ik. Ooit iets gelezen over de verkiezingsfraude in de USA in 2000 en 2004? Nee? Google er maar eens op los zou ik zeggen. Typ het maar in: “Election fraude USA 2004”. Weet u meteen hoe het er echt voor staat in ‘s-werelds befaamdste democratie. Democratie in een partij staat China? In een partij staat Rusland? In Nederland? Vertrouwt u stemmachines nog? Goh… Adam (en de politicus) vertrouwt ten allen tijden in uw goedgelovigheid. Doublethink rules the world… Uw stem telt mee. Vooral als u op mij stemt. Als u op de ander stemt, dan gaat via voorgeprogrammeerde software de stem naar mij. Kan niemand controleren. Een uitdraai kunt u vergeten. U krijgt overal een contract, een wettelijk bewijs, als u iets afsluit, behalve als u vierjaarlijks uw keuze kenbaar maakt voor uw overheid en u zodoende wettelijk verplicht wordt om uw verantwoordelijkheid in handen van anderen te leggen. Scheelt een slok op een borrel en diegene die alles controleert kan rustig gaan slapen, want hoe gek hij het ook maakt, u wordt toch niet wakker; bij u vallen de schellen niet van het hoofd.

Mensen willen brood en spelen. Olympische Spelen. Dat willen ze in Tibet ook: spelen. In alle vrijheid. Zeggen de Chinezen: onze vrijheid, daar gaat het om. Niet die van de Tibetanen. Sommige mensen willen de een tegen de ander opzetten, voor zijn; dat de winnaar het allemaal neemt en de verliezer niets. Goud is alles. Zilver? Brons? Daar haalt ieder zinnig mens zijn schouders voor op. Deng Ciao Do-Ping won goud bij het onderdeel Cortisonen slikken en de Dalai Lama won in totaal negen gouden medailles. Een Olympisch record! Bij de onderdelen 100 meter mediteren, 200 meter mediteren, mediteren vanaf 1949, groepsmeditatie, mediteren met een polsstok, staand mediteren, mediteren in een wildwaterkano, mediteren op een spijkerbed en mediteren met twee vingers in de neus was hij alle andere deelnemers een straatlengte voor. Tibet heeft hij niet terug gekregen. Ach, de Olympische gedachte werkt zo verbroederend. Voor alle volken. Zeker voor de Tibetanen en de Chinezen.

Wij willen dode lichamen in onze magen, veel gekapte bomen, leeggeviste zeeën, kruisen op een heuvel, Shell in de tank, bommen op andersdenkenden en nog meer van dat soort macho gedoe. De een brult, de ander is stil. In tegenstelling tot blaffende honden zijn er mensen die kauwen en doorpraten. Zonder manieren. Mensen doen graag voorkomen dat de ander minder is. Dat er een is die een voorbeeldfunctie heeft. De rest volgt als makke schapen. Ik weet het beter dan jij het weet. Zeker weten. Mèèèh.

Heerlijk al die polemieken. De dingen op scherp zetten. Atoombommen op scherp zetten is ook iets menselijks. Kun je altijd mee dreigen om bij andersdenkenden het licht uit hun ogen te blazen. Dat vindt Dokter Merkwaardige Liefde, een karakter uit Adams’ debuutroman, ook. Moet Zuster Oprechte Liefde het veld ruimen (maar dat leest u pas in het vervolg op Blauwe Aarde; HaRPSiCHoRD).

Ja, satire kent geen grenzen. Waar is onze compassie voor de ander en de mooie aarde gebleven? De “Spiegel van Vis” kent echter geen mededogen. Wat ziet u als uw aangezicht in het water wordt weerspiegeld? Bent u een goed “Mensch”? Weet u nog wat het is om humaan te zijn; waarom de “Mensch” ter “Blauwe Aarde” is gekomen? Waar Jezus uithangt? Wat er echt gebeurde in de Tuin van Eden, toen Adam en Eva van de appel aten? De antwoorden leest u in mijn debuutroman. Echt lachen in plaats van met bommen gooien of als iemand zich, verkleedt in een tent met gaas en waas voor de ogen, opblaast op een drukbezochte markt. Dat soort scènes komen in het boek niet voor. Blauwe Aarde speelt zich dan ook niet af in Irak.

Best een romantisch boek. Gaat niet over voetballen met Geertje. Gaat ook niet over de Islam en ook niet over Christenen. Scheelt veel gedoe. En een fatwa op mijn hoofd. Of dat de Groot Inquisiteur achter mij aan zit voor een flink pak Christelijke billenkoek. Hoewel ik zo af en toe denk dat een internationale fatwa de verkoop van mijn debuutroman tot recordhoogte weet op te stuwen. Misschien schrijf ik een essay waarin ik de Islam afschilder als… Of ik schrijf een brief naar de Ambassadeur van Iran en vraag er eentje aan. Als ze maar geen wachtlijst hebben.

Wacht… In het script voeg ik een laatste scène toe. Op het einde van mijn eerste film verkeer ik met de voormalige asielzoekster, of tenminste haar digitaal gekopieerde versie, op een mooi tropisch eiland met een gouden strand en rustige golfslag. Wij drinken kokosnotenmelk. Ik bel mobiel met de Iraanse ambassade. Of ze voor ons beiden een bewijs van fatwa met de post kunnen opsturen. Voor boven ons bed. Een bekende Brits-Indiase schrijver speelt voor butler en schenkt ons enkele lekkere glaasjes rum in. Zijn fatwa bewijs mogen wij voor een jaartje lenen, zo biedt hij ons aan. Kunnen wij voor de time being even vooruit. Wij bedanken hem voor zijn vriendelijke aanbod. Dat is iets wat ik altijd al wilde: zo’n prachtige fatwa.

Daarna bel ik met het ANP en stuur ik ze een filmpje op waar ik met de voormalige asielzoekster John Lennon en Yoko Ono imiteer. Wij liggen op een hemelbed. Hair Peace. Bed Peace. Fatwa Peace. Op een ander wit bord schrijf ik: “Freedom of Speech”. De eindelijk vrije, niet meer achtervolgde, asielzoekster spreidt haar benen en wordt voor het eerst in haar leven clitoraal verwend. Het ding zit muurvast. Het beavershot heb ik afgekeken van “Basic Instinct” van Paul Verhoeven. Ze zucht diep, beweegt haar heupen vol genot en knikt mij goedkeurend toe. “Shake it and stirr me,” hijgt ze filmisch heet in mijn oor.

Haar wil geschiedt.