de bedrukte ruimte

[Frank Nix: “Monument voor vrouwen van Ravensbrück” [1975]]

[Foto © copyright Adam Adams 2009.]

Sprekend de bedrukte ruimte in de hoek gekeerde woorden
Die getuigen beamen uitspreken de gedachten van de
Beklemmende economie van het materiaal de mentale architectuur
Van de wouden van steen staal en de cybernetische fabrieken
Geweven door onbekenden als duistere wolken kluwen wolken
Hagel sneeuw de regen het avondrood onweerswolken donderen

De frankeermachine stempelt barcodes voor op de hoofden van de gewilligen
De tarieven en de voorwaarden die leiden tot lieden die slaafs en liefdeloos
Zonder enige vreugde de naalden toelaten de naalden onteren ontnemen
En uitlaatgassen die onereus laag over de duinen scheren en stalen ovens
De vervuilde onmens de consument van de afvallige media aan de rand
Die slechts projecteert het voedsel de drank het gif ontaardt het lichaam

Zo ook de wereld de werkelijke aard verloren de ontgonnen stilte het geloof in
Het stervensuur nabij zie de weg voor mij in mij de kronkel het pad ontvouwt
Neergelaten want het lachende meisje – de onschuld zelve – rent voor het
Wassende water een hond die touwtje springt belemmert het zicht op de houten hoeken
Van dunne vliegers waarin de hernieuwde kennismaking van de dag dit is de morgen
Het hernieuwde ken de dag dat de aarde zuiveraar komt hij is nabijer dan u denkt

Geloof bedenk dat geloven iets is voor onwetenden
Dat het al weten niet gelooft in het onwetende zo weten de schappelijken
Dat het niet gewetene de onkunde weerspiegelt de onschuldigheid zelve is
En dat dubbele zwaartekrachten die aan ons worden aangeboden dankzij de centrifugale
Werking van de angsten die in stalen platen mensenwezen dendert door lokmotieven
Die treinen aansporen kom met ons kom met ons kom met ons

Houd vast houd vast de aarde schudt de drums denderen de piano’s pi años
Oneindige jaren lang onschuldige gamma stralen stralenkransen halo’s om
Ons heen door ons heen de lichtwerking van de onbegrensde waarheid die magnetisch
Wijst de wijze de begeerte en de deugd tezamen vogels pikken op spreiden hun vleugels
Stijgen vliegen naar het lachende meisje – de onschuld zelve – knielt neder en appels vallen
Van de boerenkar getrokken door echte paarden ze draait zich om parellach oh parellach